Καλά μπερδέματα!

Οι κλασικές ιστορίες, η μυθολογία και τα γνωστά παραμύθια είναι- όπως έχουμε πει σε προηγούμενη ανάρτηση- το καλύτερο υλικό για να παίξουμε δημιουργικά. Ας δούμε, τι μπορεί να γίνει, αν μπερδέψουμε τις ιστορίες, τους χαρακτήρες και τις δράσεις των ηρώων μας.

• "Τα λες λάθος!!!". Η Κιτρινοσκουφίτσα, ο Πινόκιο που ήταν μία γυάλινη κούκλα, ο παπουτσωμένος σκύλος....Ουπς! Τι μπορεί να γίνει όταν κάνουμε τέτοιες αλλαγές στα κλασικά παραμύθια; Εκτός από τις πρώτες διαμαρτυρίες και τα γέλια που μπορεί να δημιουργήσει το λάθος μας, η ιστορία μπορεί να πάρει νέα τροπή!
• Ολική ανατροπή. Η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας ήταν κακή και έφαγε τον καλό λύκο, ο οποίος ήταν φίλος της μικρής. Η Σταχτοπούτα έκανε τις αδελφές και τη μητριά της να υποφέρουν, με τα καπρίτσια της. Τα τρία γουρουνάκια ήθελαν να φάνε τον καλό λύκο. Το ασχημόπαπο ήταν το πιο όμορφο από όλα και όλα το ζήλευαν, αλλά ήταν κομπλεξικό και ήθελε να το παινεύουν όλη την ώρα.
• Σαλάτα. Η Σταχτοπούτα ζούσε σε ένα σπίτι με τον παπουτσωμένο γάτο, το ασχημόπαπο και τον Σούπερμαν. Την είχαν σκλάβα και της φέρονταν πολύ άσχημα, γιατί ήθελαν να παντρευτούν μία πριγκήπισσα και δεν μπορούσαν να βρουν παπούτσι να της προσφέρουν. Μία μέρα που η Σταχτοπούτα πήγε στο δάσος να επισκεφτεί την άρρωστη γιαγιά της, πετάχτηκε ο κακός ο λύκος και τη διέταξε να του δώσει το μήλο που έτρωγε. Η Σταχτοπούτα φοβήθηκε και λιποθύμησε και ο λύκος δάγκωσε το μήλο και έπεσε κι αυτός δηλητηριασμένος στο χώμα. Τότε κατέφθασαν δύο βατράχια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, φίλησαν τον κακό τον λύκο και τη Σταχτοπούτα και έγιναν άνθρωποι. Η πρώην βατραχίνα και ο βάτραχος ήταν μία πριγκήπισσα και ένας πρίγκηπας, που τους είχαν κάνει μάγια. Όμως, ελευθερωμένοι από τα μάγια, παντρεύτηκαν μεταξύ τους και πήγαν το λύκο και τη Σταχτοπούτα και τους άφησαν σε μία καλύβα που ζούσαν εφτά νάνοι....
• Οι ήρωες σε καθημερινές(;) καταστάσεις. Τα τρία γουρουνάκια στο μετρό, η Χιονάτη στο σούπερ μάρκετ, η Άριελ για σκι, ο Κακός ο Λύκος στο λούνα πάρκ, ο Παπουτσωμένος Γάτος δοκιμάζει βατραχοπέδιλα, η Κοκκινοσκουφίτσα για ψώνια...

Αφήστε τη φαντασία σας και των παιδιών σας να καλπάσει. Μην τη φοβάστε! Η φαντασία είναι από τα λίγα ελεύθερα πράγματα, σε αυτή τη ζωή!

Το βιογραφικό του ήρωα

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ:

Ηλικία/ Φύλο

Εξωτερική εμφάνιση (έμφαση στα φυσικά μειονεκτήματα)

Κληρονομικότητα (ομοιότητες - διαφορές)

Γενική κατάσταση υγείας

Συνήθειες - Καταχρήσεις

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Εθνικότητα (Ιδιαίτερη πατρίδα - Καταγωγή)

Κοινωνική τάξη

Απασχόληση (εργασία)

Παιδεία - Εκπαίδευση

Οικογενειακή ζωή

Θρησκεία (Τυπικά και ουσιαστικά)

Πολιτική

Ψυχαγωγία - χόμπυ

Ντύσιμο - Ομιλία

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Ηθικά πρότυπα (προτιμήσεις/ αναστολές)

Φιλοδοξίες - στόχοι - κώδικας αξιών

Νευρώσεις - συμπλέγματα

Ιδιοσυγκρασία - Προσωπικότητα (εξωστρεφής/ ενδοστρεφής)

Στάση ζωής

Δείκτης νοημοσύνης - ιδιαίτερες ικανότητες

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ και ΠΑΡΑΔΟΞΑ

ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

ΣΧΕΣΕΙΣ (σημαντικές) ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ με γνωστούς ήρωες

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ (το "θέλω" του)

Το παραπάνω σχεδιάγραμμα βοηθά τους σεναριογράφους να δημιουργήσουν το προφίλ του ήρωα, τη σπονδυλική του στήλη, το βιογραφικό του. Πώς μπορεί να μας βοηθήσει κάτι τέτοιο στην επινόηση παραμυθιών;

 ΆΣΚΗΣΗ 

Φτιάξτε το βιογραφικό γνωστών ηρώων, όπως της Σταχτοπούτας, της Χιονάτης, της Ντόρας της μικρής εξερευνήτριας, του Ποπάυ, του Πινόκιο, του Ντόναλντ, του Αλαντίν, του Σούπερμαν...συμπληρώνοντας τα κενά που μας αφήνουν οι ιστορίες τους ή αλλάζοντας τα γνωστά στοιχεία.

Πχ. Η Κοκκινοσκουφίτσα πηγαίνει δευτέρα δημοτικού, της αρέσει να τρώει καραμέλες και να ντύνεται στα κόκκινα γιατί είναι Ολυμπιακός, τις μέρες που βρέχει κλείνεται μέσα στην ντουλάπα γιατί φοβάται τις αστραπές κτλ. Επίσης, είναι πολύ καλή φίλη με τον λύκο που μένει στο δάσος αλλά φοβάται τα κακά γουρούνια που ζουν εκεί.
Ο Ποπάυ είναι ένας παλιός ναυτικός, ο οποίος μένει σε ένα σπιτάκι στα Τσουκαλιά. Το σπανάκι του δίνει δύναμη, αλλά όταν δεν χρειάζεται να δώσει μπουνιά στον Μπρούτο προτιμάει να τρώει κάλφα με σπιτική σκορδαλιά, που του φτιάχνει η Όλιβ.

ΆΣΚΗΣΗ

Παίξτε με καινούριους χαρακτήρες και, όσο φτιάχνετε το βιογραφικό τους, θα γεννηθούν, από μόνα τους, ολόφρεσκα παραμύθια!

Υλικό για εξάσκηση:

Η μικρή πριγκήπισσα που χασμουριέται διαφορετικά.
Η νεράιδα που την παίρνει ο αέρας.
Ο άγγελος που φορούσε κάλτσες.
Οι πεταλούδες που έκαναν τα παιδιά να νυστάζουν.
Ο νάνος με το τεράστιο καπέλο.

Οι ιστορίες των παραπάνω ηρώων, από το Κολλητήρι σε επόμενες αναρτήσεις!
Αν θέλετε να μοιραστείτε την ιστορία σας μαζί μας, γράψτε την εκδοχή σας από κάτω, στα σχόλια!

Μία εικόνα, χίλια παραμύθια!

Είμαι ευτυχισμένη που ανακάλυψα αυτόν τον καλλιτέχνη!

Πρόκειται για τον Alexander Jansson, έναν Σουηδό εικονογράφο, η δουλειά του οποίου, εκτός από εξαιρετική, αποτελεί φανταστικό υλικό για εμάς, τους παραμυθάδες! 

 

Μία καταπληκτική άσκηση, για να ακονίσουμε τη φαντασία τη δική μας, αλλά και των παιδιών, είναι να επινοήσουμε όσες περισσότερες ιστορίες μπορούμε, κοιτάζοντας τις εικόνες.

Το αλατοπίπερο των ιστοριών

•  Πλήρης περιγραφή των ηρώων (καλού και κακού/κακών)

•  Ισχυρό μοτίβο του πρωταγωνιστή ("θέλω να...")

•  Δυνατούς αντιπάλους - ισάξιους ή ανώτερης "δύναμης" από τον ήρωά μας

•  Ηθικές αξίες

•  Διλήμματα

•  Προβλήματα, παρεξηγήσεις, ψέματα, παρεκτροπές από τον στόχο, απ' το "θέλω".

•  Συμμάχους, φίλους

•  Αλλαγή τύχης

•  Επίλυση προβλημάτων

•  Τέλος καλό, όλα καλά

Ίσως σας βοηθάει η ανάλυση του εθνολόγου Βλαντιμίρ Προπ, αν και -προσωπικά- τη βρίσκω κάπως περιοριστική.

Σας την παραθέτω ακριβώς όπως τη βρήκα στο βιβλίο του Τζάνι Ροντάρι "Γραμματική της φαντασίας - Εισαγωγή στην τέχνη να επινοείς ιστορίες", Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2001.

" Στο σύστημα του Προπ οι λειτουργίες είναι τριάντα μία και αρκούν, με τις παραλλαγές και τις εσωτερικές διαρθρώσεις τους, να περιγράψουν τη μορφή των παραμυθιών:

1. απομάκρυνση
2. απαγόρευση
3. παράβαση
4. έρευνα
5. προδοσία
6. παγίδα
7. συνενοχή
8. ζημιά (ή έλλειψη)
9. μεσολάβηση
10. συγκατάθεση του πρωταγωνιστή
11. αναχώρηση του πρωταγωνιστή
12. ο πρωταγωνιστής υποβάλλεται σε δοκιμασία από το δωρητή
13. αντίδραση του πρωταγωνιστή
14. κατοχή του μαγικού μέσου
15. μεταβίβαση του πρωταγωνιστή
16. πάλη ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και ανταγωνιστή
17. ο πρωταγωνιστής σημαδεύεται
18. νίκη επί του ανταγωνιστή
19. μετατόπιση της δυστυχίας ή της αρχικής έλλειψης
20. επιστροφή του πρωταγωνιστή
21. διωγμός του
22. ο πρωταγωνιστής γλιτώνει
23. ο πρωταγωνιστής φτάνει ινκόγνιτο στο σπίτι
24. απαιτήσεις του ψεύτικου πρωταγωνιστή
25. στον πρωταγωνιστή ανατίθεται ένα δύσκολο καθήκον
26. επιτέλεση του καθήκοντος
27. αναγνώριση του πρωταγωνιστή
28. αποκάλυψη του ψεύτικου πρωταγωνιστή ή ανταγωνιστή
29. μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή
30. τιμωρία του ανταγωνιστή
31. γάμος του πρωταγωνιστή "

Θυμηθείτε!!! Η καλλιέργεια της φαντασίας είναι μία πανέμορφη διαδικασία, αλλά και κουραστική. Τα παιδιά δεν πρέπει να νιώσουν πιεσμένα, υποχρεωμένα να βρουν ιστορίες και να φτιάξουν χαρακτήρες, από το πουθενά. Ο ενήλικας πρέπει να αναλάβει τη "δύσκολη" δουλειά, μιας και έχει μεγαλύτερο εύρος γνώσεων και εμπειριών και να οδηγεί το παιδί να συνεχίσει την ιστορία, να προσθέσει και αυτό τη δική του, πολύχρωμη, ψηφίδα. Βέβαια, στο τέλος, το παιδί πρέπει να είναι αυτό που επαινείται/παινεύεται και απολαμβάνει τη χαρά της δημιουργίας!!

Εικόνες του Alexander Jansson για προπόνηση!!

Περισσότερα για τον καλλιτέχνη: http://www.alexanderjansson.com/

Το γενναίο αγόρι και το πολύχρωμο φάντασμα

Ένα αγοράκι περνάει τις διακοπές του σε ένα τεράστιο κάστρο. Διασχίζει όλα τα δωμάτια, τις αίθουσες και τους διαδρόμους, εκτός από έναν, τον οποίον και δεν πλησιάζει, επειδή φοβάται το σκοτάδι.

Σε εκείνη ακριβώς την περιοχή του κάστρου κατοικεί ένα φοβιτσιάρικο, πολύχρωμο φάντασμα που δεν τολμά να βγει, επειδή φοβάται πολύ το φως. Και οι δύο, και το παιδί και το φάντασμα, προσπαθούν χωρίς επιτυχία να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους.

Μέχρι που μια μέρα το παιδί οπλίζεται με θάρρος και κουράγιο. Σιγά σιγά αρχίζει να διασχίζει το σκοτεινό διάδρομο, και -για να μη φοβάται- φαντάζεται ότι στο τέλος του διαδρόμου τον περιμένουν οι φίλοι του, για να του κάνουν ένα μεγάλο πάρτυ έκπληξη.

Έτσι, φτάνει κάποτε κοντά στο φάντασμα, το οποίο και χαίρεται πάρα πολύ που γνωρίζει ένα τόσο συμπαθητικό παιδί και γίνονται, αμέσως, φίλοι. Τόσο καλοί φίλοι γίνονται που το αγόρι βοηθά το φάντασμα να νικήσει τη φοβία του για το φως.

Συγγραφέας: Pedro Pablo Sacristán

cuentosparadormir.com

Μετάφραση: Κολλητήρι

Το παραπάνω είναι ένα παραμύθι για την τόλμη και την αποφασιστικότητα. Είναι αρκετά σύντομο και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ζωγραφική (βλ. Η γόμα είναι λυπημένη). Ωστόσο, είναι λίγο ξερό, άχρωμο. Για να δούμε πώς μπορούμε να το εμπλουτίσουμε, χρησιμοποιώντας τον αόριστο ως αφηγηματικό χρόνο, μία πιο ολοκληρωμένη περιγραφή των ηρώων με επίθετα και δράσεις και τις τυπικές φράσεις αρχής και τέλους.

Το γενναίο αγόρι και το πολύχρωμο φάντασμα

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα πελώριο κάστρο στα βάθη ενός δάσους, πέρναγε τις διακοπές των Χριστουγέννων, ένα μικρό αγόρι. Το αγόρι ήταν πολύ ζωηρό, με ένα έξυπνο μουτράκι και μελιά μάτια που πέταγαν σπίθες. Όλη ημέρα έτρεχε στους διαδρόμους του κάστρου, εξερευνούσε και τις πιο κρυφές γωνίες του, μπαινόβγαινε, ανέμελο, στις τεράστιες αίθουσές και έκανε τραμπάλα στα κρεβάτια και τους καναπέδες. Μόνο σε έναν διάδρομο δεν είχε πλησιάσει, γιατί ήταν τόσο σκοτεινός, που τον τρόμαζε η ιδέα να τον διασχίζει, χωρίς τη μαμά του.

Σε εκείνη τη γωνιά του κάστρου, ζούσε ένα πολύχρωμο, αλλά πολύ φοβιτσιάρικο φάντασμα. Το πολύχρωμο φάντασμα ένιωθε μεγάλη μοναξιά, αλλά δεν τολμούσε να κουνήσει ούτε βήμα από την κρυψώνα του, γιατί φοβόταν πολύ το φως. Έτσι, οι μέρες του περνούσαν πολύ βαρετά, προσπαθώντας να τρομάξει τον ίδιο του τον εαυτό, ο οποίος, όμως, είχε μάθει το παιχνίδι και ούτε καν έμπαινε στον κόπο να κάνει στα ψέματα ότι τρόμαζε.

Το παιδί και το φάντασμα πάλευαν ολημερίς και οληνυχτίς να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Το αγόρι έπρεπε να νικήσει το σκοτάδι. Το πολύχρωμο φάντασμα έπρεπε να νικήσει το φως. Τίποτα. Όσο και να προσπαθούσαν, δεν τα κατάφερναν.

Ώσπου μια μέρα, το αγοράκι οπλίστηκε με περίσσιο θάρρος και τόλμη.
-Θα το κάνω!, είπε αποφασιστικά. Και πού ξέρεις; Ίσως στο τέλος του διαδρόμου να με περιμένουν όλοι μου οι φίλοι με μία μεγάλη τούρτα, μπαλόνια και κονφετί, για να μου κάνουν έκπληξη!
Το καημένο το παιδί σκεφτόταν τους φίλους του, για να μην κατουρηθεί από το φόβο του. Και τα κατάφερε. Ένα βήμα δειλό, ένα πιο αποφασιστικό, το τρίτο δυνατό και ηχηρό...

Και να που το αγόρι διέσχισε όλο το διάδρομο και έφτασε...στο σπίτι του πολύχρωμου φαντάσματος.
-Αααααααααααα, είπαν με μια φωνή και οι δύο, μόλις αντίκρυσαν το ένα το άλλο. Και αμέσως έσκασαν στα γέλια!
Ούτε το φάντασμα είχε λόγο να φοβάται ένα αγοράκι, ούτε και το αγοράκι είχε λόγο να φοβάται ένα πολύχρωμο φάντασμα! Έπιασαν την κουβέντα και γέλασαν πάρα πολύ που, ενώ έμεναν στο ίδιο κάστρο δεν είχαν συναντηθεί μέχρι τώρα!!

Με την κουβέντα, τα γέλια και τα παιχνίδια, δημιουργήθηκε μεταξύ τους μία σπάνια και πολύ όμορφη φιλία. Το γενναίο αγόρι έπεισε το φοβιτσιάρικο φάντασμα να βγει μαζί του στο φως, και, επιτέλους, έμαθαν και οι δύο πόσο χαζός ήταν ο φόβος τους. Το κάστρο έγινε ένας μεγάλος παιδότοπος, όπου οι δύο φίλοι διασκέδασαν με την ψυχή τους. Καμία γωνιά του, όσο σκοτεινή ή φωτεινή κι αν ήταν δεν έμεινε ανεξερεύνητη. Και εζήσαν αυτοί καλά και εμείς, καλύτερα.

ΑΣΚΗΣΗ

• Αλλάξτε το παραμύθι! Πάρτε την αρχή του: "Ένα αγοράκι περνάει τις διακοπές του σε ένα κάστρο.....μέχρι που μια μέρα το παιδί οπλίζεται με θάρρος και κουράγιο και αρχίζει να διασχίζει τον διάδρομο." και αλλάξτε το τέλος. Τι μπορεί να συμβεί; Μην ξεχνάμε ότι παιδί δεν έχει ξαναδεί φάντασμα και το φάντασμα άνθρωπο. Αυτοσχεδιάστε!!!

Η γόμα είναι λυπημένη

Σε ένα σπιτάκι κοντά στο δάσος ζούσαν μία γόμα και ένα πουλάκι. Οι δυο τους ήταν πολύ καλοί φίλοι. Το πουλάκι ήταν κλεισμένο σε ένα πανέμορφο κλουβί και η γόμα το επισκεπτόταν καθημερινά.

Ένα ευχάριστο πρωινό, η γόμα του είπε:
- Θέλεις να σου ανοίξω το πορτάκι, για να παίξουμε μαζί;

Το πουλάκι κατενθουσιάστηκε!
-Τσίου! Τσίου! Ναι, ναι!

Η γόμα του άνοιξε το κλουβί και το πουλάκι πέταξε ελεύθερο. Το παράθυρο, όμως, ήταν ανοιχτό και έτσι το πουλάκι έφυγε!

Η γόμα στεναχωρήθηκε πολύ, αλλά, μετά από πολλή σκέψη, κατάλαβε ότι ήταν το καλύτερο για το φίλο της, βρήκε επιτέλους την ελευθερία του.

Από τότε, κάθε απόγευμα το πουλάκι επισκέπτεται τη γόμα στο σπίτι κοντά στο δάσος και παίζουν μαζί στον κήπο!

Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Ιστορία και εικόνες φτιαγμένη/ες από παιδιά, 

από το site http://www.rinconsolidario.org/palabrasamigas/pa/cuentos/goma.htm

Μετάφραση: Κολλητήρι

ΑΣΚΗΣΗ

Οι ιστορίες που φτιάχνουμε στην τάξη ή στο σπίτι δεν χρειάζεται να είναι υπερπαραγωγές! Μία απλή ιστοριούλα, όπως η παραπάνω, μπορεί να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά, για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

• Βάλτε τα παιδιά να εικονογραφήσουν την παραπάνω ιστορία ή μία άλλη, εξίσου απλή. Χωρίστε την τάξη σε ομάδες και αναθέστε σε κάθε ομάδα την εικονογράφηση μίας πρότασης-φάσης της ιστορίας. 

Πχ. Η 1η ομάδα: Σε ένα σπιτάκι κοντά στο δάσος ζούσαν μία γόμα και ένα πουλάκι...ήταν πολύ καλοί φίλοι.
2η ομάδα: Η γόμα του άνοιξε το κλουβί.
3η ομάδα: Το πουλάκι έφυγε.
4η ομάδα: Η γόμα στεναχωρήθηκε πολύ
5η ομάδα: Το πουλάκι και η γόμα παίζουν μαζί στον κήπο!

Δείτε ότι η εικονογράφηση απαιτεί την αφαίρεση των λεπτομερειών. Μόνο η ουσία μπορεί να ζωγραφιστεί. Επίσης, απαιτείται πλήρης κατανόηση της ροής, για να εξασφαλιστεί η συνοχή. Η ομάδα 4 που θα ζωγραφίσει τη γόμα στενοχωρημένη στο δωμάτιο θα πρέπει να ζωγραφίσει και το άδειο κλουβί και το ανοιχτό παράθυρο, για να είναι συνεπής.

Εναλλακτικά: Χωρίστε τα παιδιά σε ομάδες των 4. Κάθε παιδί θα ζωγραφίσει μία πρόταση και στο τέλος η ομάδα θα δείξει την εικονογράφηση στην τάξη. Οι ομάδες πρέπει να είναι ενωμένες και να συννενοηθούν από πριν για το τι και πώς θα ζωγραφίσει ο καθένας, ώστε να είναι ομαλό και συνεπές το πέρασμα από τη μία εικόνα στην άλλη.

ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ:
Η παραπάνω τεχνική χρησιμοποιείται από τους σκηνοθέτες κατά την προετοιμασία μίας ταινίας. Πρόκειται για το ντεκουπάζ, τη διαίρεση του σεναρίου σε πλάνα. Ο σκηνοθέτης παίρνει το γραπτό κείμενο και χωρίζει κάθε σκηνή στα πλάνα της, δηλαδή, όπως στην άσκησή μας, στις εικόνες, που πρόκειται να γυριστούν. Για όσους είναι πιο εξοικειωμένοι με τον όρο "μοντάζ", το ντεκουπάζ μπορεί να περιγραφεί ως το μοντάζ στο χαρτί, πριν το γύρισμα.

Ο Μπούφος φαντάρος

Ο μπούφος ήταν ο αγαπημένος μου παιδικός σούπερ ήρωας και ήταν μόνο δικός μου! Εντάξει, και του αδερφού μου. Να εξηγήσω: Η μαμά μας επινοούσε ιστορίες με πρωταγωνιστή το "μπούφο". Ο Μπούφος στο σχολείο, ο Μπούφος φαντάρος, ο Μπούφος παίρνει αυτοκίνητο, ο Μπούφος αστροναύτης, ο Μπούφος πάει διακοπές...

Δεν το έκανε κάθε βράδυ όταν μας έβαζε στο κρεβάτι και μας σκέπαζε, λέγοντάς μας πόσο πολύ μας αγαπάει λίγο πριν κλείσει απαλά το διακόπτη του φωτός, όπως στις ταινίες του Χόλυγουντ.

Το έκανε οποιαδήποτε στιγμή, μέσα στο αυτοκίνητο, όσο μαγείρευε, κάποια βράδια που δεν κοιμόμασταν εύκολα...Κυρίως μετά από σπαστική (!) διαμαρτυρία και απεργία φασαρίας, εμού και του μεγάλου αδερφού.

Για να δούμε τι μπορούμε να πάρουμε από αυτή την προσωπική εμπειρία.

Ο χαρακτήρας: Το όνομα του ήρωα είναι αστείο. Πιο αστείο το κάνει το γεγονός ότι πρόκειται για ένα πουλί το οποίο, παίρνοντας ανθρώπινα χαρακτηριστικά, διασκεδάζει με τις περιπέτειές του. Ο Μπούφος ήταν τεμπέλης, του φώναζε η γυναίκα του, έτρωγε τούμπες, φόραγε γραβάτα όταν πήγαινε στην τράπεζα ή βατραχοπέδιλα στην παραλία...Είχε διαφορετικές περιπέτειες καθημερινά, ανάλογα με την καθημερινότητα της δικής μας οικογένειας και ίσως τις σκανταλιές που κάναμε ο αδερφός μου κι εγώ.

Οι ήρωες δε χρειάζεται να είναι αθάνατοι, με υπερδυνάμεις, αλλά ούτε γελοίοι και αποτυχημένοι (losers). Αρκεί να είναι συμπαθητικοί, χαριτωμένοι, να θέλεις να τους έχεις φίλους σου και να μπορείς να δεις τον εαυτό σου στις πράξεις τους.

Ο Δον Κιχώτης, για παράδειγμα, είναι από τους πιο συμπαθείς και δημοφιλείς ήρωες της κλασικής λογοτεχνίας. Χαρακτηρίζεται από αφέλεια, ρομαντισμό, ψευδαισθήσεις και ιδανικά τα οποία τον μπλέκουν σε καυγάδες και περιπέτειες. Ο Αχιλλέας, από την άλλη είναι σχεδόν ο τέλειος ήρωας, δυνατός, δίκαιος, ατρόμητος, αλλά όχι ανίκητος. Δεν υπάρχει ο τέλειος ήρωας, μόνο ο σχεδόν τέλειος, αλλιώς δεν θα είχε και ενδιαφέρον!! Ποιος σας είναι πιο συμπαθής από τους δύο;

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε όταν επινοούμε ιστορίες είναι ότι όλοι οι πρωταγωνιστές έχουν ένα "θέλω". Όσο ασήμαντο και να μας φαίνεται αυτό το θέλω, ο βραχυπρόθεσμος κυρίως (ελάχιστα μακροπρόθεσμος) στόχος τους, είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας. Τι εμποδίζει τον ήρωα να φτάσει το θέλω του; Τι μέσα θα βρει, για να πετύχει τελικά;

Παράδειγμα:
     Ο Μπούφος είναι στην παραλία και θέλει να ψαρέψει με το ψαροντούφεκο. Όμως, στην προσπάθειά του να μπει στο νερό, πατάει τα καινούρια του βατραχοπέδιλα και πέφτει φαρδύς πλατύς στο κάστρο που έφτιαχναν τα μπουφάκια - τα παιδιά του -, καταστρέφοντάς το τελείως! Αυτά αρχίζουν να κλαίνε σπαρακτικά και να χαλάνε τον κόσμο.
     Όλη η παραλία αναστατώνεται, μία γιαγιά που διάβαζε κάτω από ένα δέντρο σηκώνεται να δει τι έγινε και την κουτσουλάει ένας γλάρος, ο εγγονός της τρομάζει και αρχίζει κι αυτός να κλαίει και αλυσιδωτά όλα τα παιδιά της παραλίας ξεσπάνε σε ένα σπαραξικάρδιο κλάμα. Οι γονείς τρέχουν να σωθούν και πέφτουν μέσα στη θάλασσα, σηκώνοντας ένα μεγάλο κύμα που προσγειώνεται στην κα Μπουφίνα, η οποία τόσην ώρα φόραγε ακουστικά και άκουγε μουσική και δεν είχε πάρει χαμπάρι.
     Στα παιδιά φαίνεται αστείο και σταματάνε το κλάμα, η κα Μπουφίνα, όμως, αρχίζει να τσιρίζει. Ένας πατέρας, από αυτούς που είχαν τρέξει στη θάλασσα βγαίνει με όρεξη για καυγά και αρχίζει να της φωνάζει, για το χαμό που σήκωσε ο άντρας και τα παιδιά της. Η κα Μπουφίνα δεν απαντάει, τον πλησιάζει ήρεμα και ξάφνου, τον σηκώνει όρθιο και τον πετάει στη θάλασσα. Ο Μπούφος γελάει και τότε η γυναίκα του τον αρπάζει και τον πετάει και αυτόν μέσα στο νερό. Όταν βγαίνει, στο ψαροτούφεκό του έχει καρφωθεί ένα ψάρι!

Η αρχή και το τέλος της ιστορίας αφορούν στο θέλω του πρωταγωνιστή. Στο παραπάνω παράδειγμα, ο Μπούφος τα κατάφερε, αν και όχι με το συμβατικό τρόπο και χωρίς σχεδόν καμία δική του παρέμβαση στην ιστορία.

Για τις ιστορίες του κρεβατιού, τραπεζιού ή αυτοκινήτου, καθώς και για τον χαρακτήρα των ηρώων των παραμυθιών θα μιλήσουμε εκτενώς και σε επόμενη ανάρτηση.

Ήχοι και παιχνίδι

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους ήχους του περιβάλλοντος, για να φτιάξουμε ιστορίες! Κλείνουμε όλοι τα μάτια και τι ακούμε;

Φωνές παιδιών και τρεχαλητά:

Πόσα παιδιά είναι; Είναι 100 παιδιά.
Πού τρέχουν; Τρέχουν έξω από ένα γήπεδο όπου σε λίγο θα αρχίσει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ πιγκουίνων.
Γιατί τρέχουν; Γιατί το έσκασαν από το σχολείο για να δουν τον αγώνα και οι δάσκαλοι τους έχουν πάρει από πίσω και κοντεύουν να τους φτάσουν.
Τι θα γίνει; Θα πάνε όλοι, μικροί - μεγάλοι, να δουν τον αγώνα. Πρώτη φορά γίνεται ματς μεταξύ πιγκουίνων, σιγά μη το χάσουν!

Κουδούνι:
Πού; Μέσα στη θάλασσα
Πότε; Το καλοκαίρι, την ώρα που κάνει βουτιές ο Γιωργάκης
Πώς; Το χτυπάει μία κυρία την ώρα που βάζει το αντιηλιακό της
Γιατί; Για να βγει από τη θάλασσα ο Γιωργάκης και να φάει το παγωτό του
Τι θα γίνει; Θα τρέξει ο Γιωργάκης να φάει το παγωτό! Φαντάσου κάθε φορά που θα χτύπαγε το κουδούνι να μας περίμενε ένα παγωτό!! Φυσικά, το ίδιο το κουδούνι όταν θα ξαναχτύπαγε μπορεί να ήταν για να φάει ο Γιωργάκης φακές! Και πάει λέγοντας...!

Χρησιμοποιείστε ήχους από διαφορετικά περιβάλλοντα και για διαφορετικές ιστορίες, πχ. βροχή για ιστορίες τρόμου, θάλασσα για ιστορίες αγάπης κλπ.

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ! - Άσκηση 4

Σας επισυνάπτω μερικούς συνδέσμους, με ήχους. Μπορείτε να τους μετατρέψετε σε αρχεία mp3 στην παρακάτω σελίδα: http://www.video2mp3.net/

Βροχή - και άλλοι μαγικοί ήχοι σε αυτό το channel. Μειονέκτημα: Μεγάλης διάρκειας βίντεο, δύσκολο να μετατραπούν σε mp3 και να τα πάρετε στην τάξη.

• Χωρίς να βλέπετε τις εικόνες, μπορείτε να καταλάβετε τι ήχος είναι;

Μουσικά όργανα

Ήχοι του σπιτιού

Ζωάκια

Ζωάκια 2

Μεταφορικά μέσα

Ήχοι που κάνουμε με το σώμα μας

• Πάμε να μιμηθούμε όλοι μαζί τους ήχους που ακούμε!

• Πάμε να φτιάξουμε μουσική! Το πρώτο θρανίο θα χτυπήσει δύο παλαμάκια. Αμέσως, το πίσω θρανίο θα κάνει "Εεε", το πίσω θα χτυπήσει τα χέρια του στο τραπέζι τρεις φορές, το δίπλα "Εεεε" και πάει λέγοντας... 

• Φτιάχνουμε δύο ομάδες (αγόρια-κορίτσια). Όταν ο δάσκαλος-καθοδηγητής θα χτυπάει ένα παλαμάκι, τα αγόρια θα χτυπάνε 2 φορές τα χέρια τους στο θρανίο. Όταν ο δάσκαλος κάνει δύο παλαμάκια, τα κορίτσια θα χτυπάνε 1 φορά τα χέρια τους στο θρανίο...

Παράδειγμα: Εδώ, έχουμε τρείς ομάδες και ένα γνωστό τραγούδι "That's the way, aha, aha, I like it, aha, aha". Η μία ομάδα λέει το "That's the way", η δεύτερη το "aha, aha" και η τρίτη το "I like it". Με το σήμα του καθοδηγητή η κάθε ομάδα λέει το δικό της, ο καθοδηγητής τα μπερδεύει και βγαίνει ένα παρόμοιο, αλλά όχι ίδιο, τραγούδι!

That's the way!

Βάλε το φόβο στο σακούλι!

Ιστορίες γνωστές, κλασικά παραμύθια ή μυθολογία είναι ένα σπουδαίο υλικό, για να φτιάξουμε τις δικές μας ιστορίες και να παίξουμε με τα παιδιά.

Ο ασκός του Αιόλου:
Κατά την ελληνική μυθολογία ο Αίολος ήταν ο Θεός των Ανέμων. Είχε κλείσει σε ένα σακούλι- έναν ασκό- όλους τους ανέμους και το άνοιγε μόνο όταν εκείνος ήθελε να βγάλει κάποιον αέρα να φυσήξει. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια ενός μεγάλου καπετάνιου, του Οδυσσέα, ο οποίος ταξίδευε πολύ με το πλοίο του και τον χρειαζόταν για να ελέγχει τους αέρηδες. Μια μέρα, εκεί που ο Οδυσσέας κοιμόταν- και μιας και όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια- ένας από τους μούτσους του, ο Πανδώρας, νόμιζε ότι το σακούλι μέσα έχει λεφτά, έτσι παχουλό που το είδε και το άνοιξε. Πετάχτηκαν, τότε, από μέσα οι άνεμοι και έγινε μεγάλος χαμός. Τρέχανε από εκεί και από εδώ και παραλίγο να πετάξουν το καράβι στα βράχια. Ευτυχώς, που κάποια στιγμή οι άνεμοι κουράστηκαν και πεινασμένοι, όπως ήταν, αποκοιμήθηκαν. Με μία απόχη, ο Οδυσσέας, που εν τω μεταξύ είχε ξυπνήσει, τους μάζεψε και τους ξαναέβαλε στο σακούλι.

Περίεργο, ε; Για να δούμε, τώρα, πώς αυτό μπορούμε να κάνουμε παιχνίδι:

1.Όταν ο Πανδώρας άνοιξε το σακούλι, από περιέργεια και απληστία, οι άνεμοι τον περικύκλωσαν και τον σήκωσαν στον ουρανό, απομακρύνοντάς τον από το καράβι και πετώντας τον στη θάλασσα. Και μετά γύρισαν πίσω, σαν καλοί άνεμοι, και μπήκαν μόνοι τους στον ασκό.

2. Ο Πανδώρας ήθελε να τους αφήσει ελεύθερους, επειδή τους λυπόταν να είναι έτσι κλεισμένοι όλοι μαζί σε ένα σακούλι. Οι άνεμοι, όμως, όταν άνοιξε τον ασκό, αρνήθηκαν να βγουν γιατί έξω έκανε κρύο, ενώ μέσα έκαναν καλή παρέα και περνούσαν καλά.

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ! - Άσκηση 3

• Διηγηθείτε την ιστορία του ασκού του Αιόλου με ανοιχτό τέλος. Βάλτε τα παιδιά να βρούνε το δικό τους τέλος. 

• Ας πούμε ότι ο Οδυσσέας ήταν πειρατής και το πλοίο του πειρατικό ή ότι ήταν Ινδιάνος και ταξίδευε με το πλήρωμά του σε μία τεράστια πιρόγα.

• Μετά, πείτε τους ότι το σακούλι μέσα δεν είχε ανέμους, αλλά πεταλούδες, ή χρώματα ή ποντίκια. Παροτρύνετέ τα να βρουν ένα νέο τέλος.

• Αν είμαστε σε μία τάξη σχολείου μπορούν να δοθούν ρόλοι ο Αίολος, ο Οδυσσέας, ο Πανδώρος (ή Πανδώρα), μέλη του πληρώματος και να το αναπαραστήσουμε σαν να είμαστε σε ένα καράβι και να φυσάει κτλ. Η ιστορία θα κυλήσει εύκολα. Χρησιμοποιήστε αντικείμενα πχ. οι καρέκλες είναι τα υπόλοιπα καράβια που βρίσκονται στη θάλασσα και έμειναν ακίνητα από την τρομάρα τους όταν ξεχύθηκαν οι άνεμοι.

• Τώρα, βάλτε τα παιδιά να γράψουν σε ένα χαρτάκι τους φόβους τους και βάλτε όλα τα χαρτάκια σε μία σακούλα. Τι θα κάνετε με αυτή; Τι θα κάνουμε με τους φόβους μας; Θα τους πετάξουμε στην θάλασσα; Θα τους πάμε σε μία άλλη αίθουσα και θα τους δώσουμε να τους διαβάσει μία άλλη τάξη παιδιών; Θα τους πετάξουμε στα σκουπίδια; 

• Αντικαταστήστε το σακούλι με ένα χάρτινο κουτί. Αφήστε το στην αίθουσα για όλη τη βδομάδα και παροτρύνετε τα παιδιά να ρίχνουν μέσα τις σκέψεις τους ή τους φόβους ή τα όνειρά τους. Στο τέλος της εβδομάδας κλείστε τα σε ένα γυάλινο μπουκάλι και όταν πάτε εκδρομή, ρίξτε το στη θάλασσα!

Ο ασπρόμαυρος κλόουν

Τι συμβαίνει όταν σε έννοιες ήδη διαμορφωμένες στο παιδικό μυαλό, ανακατέψουμε λίγο τα δεδομένα; Ένας κλόουν είναι πολύχρωμος, σωστά; Για να δούμε τι γίνεται άμα τον κάνουμε ασπρόμαυρο...

•  ΑΙΤΙΟ - Γιατί ένας κλόουν είναι ασπρόμαυρος;
  

1. " Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένας κλόουν που πήγαινε σε όλα τα παιδιά που γιόρταζαν και τους έκανε έκπληξη και τους έδινε δώρα. Μία φορά, όμως, τον πήρε ο ύπνος και ξέχασε να πάει σε ένα παιδάκι. Από τότε, από τη λύπη του παιδιού και τη δική του, έγινε ασπρόμαυρος."

ή μπορούμε να βάλουμε κάτι διαφορετικό, για παράδειγμα...

2. "Μία κλοουνοαγελάδα βρήκε στο δάσος ένα μωρό να κλαίει. Το πήρε στο σπίτι της και το μεγάλωσε με πολλή αγάπη και φροντίδα. Έτσι όταν μεγάλωσε ήθελε να γίνει και αυτό κλόουν όπως η θετή του μαμά. Η κλοουνοαγελάδα - μαμά, περήφανη, του έραψε τη στολή του. Ασπρόμαυρη, φυσικά, όπως και η δική της."

• ΣΥΝΕΠΕΙΑ - Τι συνέπειες έχει η διαφορετική κατάσταση του ήρωα;

1. " Από τότε κανένα παιδάκι δεν τον ήθελε στο πάρτυ του. Και έτσι ο ασπρόμαυρος κλόουν μας, άρχισε να περπατάει μακριά από τα παιδικά γέλια, μέχρι που απομακρύνθηκε τόσο πολύ από την πόλη και βρέθηκε μόνος του, ψηλά σε ένα βουνό."

2. "Στην πρώτη του συνάντηση, όμως, με τους υπόλοιπους κλόουν στο κλοουνοχωριό, ο ασπρόμαυρος κλόουν ένιωσε άσχημα και περίεργα. Εκεί που όλοι χόρευαν και γελούσαν ξαφνικά έπεσε σιωπή και όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν. Ήταν αλλιώτικος, αλλά κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί. Κάτι του έλειπε, σίγουρα, αλλά τι;"

• ΦΙΛΟΣ ή ΣΟΦΟΣ -Σε αυτό το σημείο μπορούμε να επινοήσουμε ένα φανταστικό φίλο ή έναν σοφό, ή κάποιον που "ακούει" τον ταλαιπωρημένο ήρωα, έναν "από μηχανής Θεό".

1.  " Στην ησυχία του βουνού ξαφνικά άκουσε πολλές φωνές να τον φωνάζουν.

- Ψιτ, ψιτ, εσύ εκεί κάτω, ψιτ! Ήταν τα χρώματα ενός ουράνιου τόξου που του φώναζαν. Γύρισε το βλέμμα του και τα είδε...Εντυπωσιάστηκε. Ποτέ ξανά δεν είχε δει από κοντά ένα ουράνιο τόξο και, φυσικά, ποτέ ξανά δεν του είχαν ξαναμιλήσει οι χρωματιστές λωρίδες του!

- Να ήξερες πόσο σε ζηλεύουμε!, του είπαν.

- Τι;;;, απόρησε ο ασπρόμαυρος κλόουν. Μα γιατί;

- Είναι απλό. Εσύ έχεις τα δύο χρώματα που μας λείπουν εδώ πάνω. Το ήξερες ότι το μαύρο ρουφάει τη ζέστη; Και ότι το άσπρο τη διώχνει; Κάποιες πολύ κρύες ημέρες θα θέλαμε να είχαμε λίγο από το μαύρο σου και τις πιο ζεστές, λίγο από το άσπρο σου.

- Κι εγώ θα ήθελα να είμαι πολύχρωμος, όπως εσείς..., είπε ο ασπρόμαυρος κλόουν και τους διηγήθηκε την περιπέτειά του. "

2. " Μόνο ένα μικρό κοριτσάκι-κλοουνάκι τον πλησίασε και του μίλησε.

- Μου αρέσει πολύ το κουστούμι σου, είναι τόσο διαφορετικό!, του είπε.

Οι υπόλοιποι κλόουν, τότε, κατάλαβαν ότι του έλειπαν χρώματα και άρχισαν να τον πειράζουν και να γελάνε μαζί του. "Άκους εκεί κλόουν χωρίς χρώματα!", κακάριζαν μεταξύ τους. Το κοριτσάκι φοβήθηκε από το σαματά και έτρεξε να φωνάξει το μπαμπά του, ο οποίος ήταν και ο αρχηγός του χωριού των κλόουν. Με το που βγήκε από την καλύβα ο αρχηγός, όλοι σώπασαν."

• ΝΙΚΗ του ήρωα - ΘΕΤΙΚΗ ΕΚΒΑΣΗ του δράματος - ΑΠΟΔΟΧΗ

1. " Το ουράνιο τόξο κάλεσε όλες τις λωρίδες του να συζητήσουν και κατέληξαν ότι θα μπορούσαν να δώσουν από λίγο χρώμα η καθεμία και λίγη μαγική σκόνη να πάει ως δώρο στα επόμενα γενέθλια του παιδιού που είχε ξεχάσει και αυτός, σε αντάλλαγμα, θα τους έδινε τη στολή του! Έτσι και έγινε! Ο πολύχρωμος, πια, κλόουν έφτιαξε μία ουράνια στολή με τα καινούρια χρώματα και ξανακέρδισε τα γαργαριστά γέλια των παιδιών, ακόμα και εκείνου που είχε παραμελήσει. Και το ουράνιο τόξο έμεινε με την ασπρόμαυρη στολή και όταν έχει πολύ πολύ κρύο τη φοράει από τη μαύρη της μεριά και κρύβεται μέσα στα μαύρα σύννεφα και όταν έχει πολλή πολλή ζέστη τη φοράει από την άσπρη της μεριά και χάνεται μέσα στο φως του ήλιου...Μόνο όταν έχει ηρεμήσει ο ουρανός μετά από μία βροχή και ο ήλιος ίσα που ξεπροβάλλει, τη βγάζει και γεμίζει τον τόπο με τα λαμπρά του χρώματα."

2. " Δείξε μας τι ξέρεις να κάνεις, ξένε, είπε στον ασπρόμαυρο κλόουν μόλις τον πλησίασε. Ο κλόουν μας άρχισε να χορεύει και να λέει αστεία, να κάνει μαγικά και να τραγουδάει, να παίζει με τους άλλους κλόουν που είχαν λυθεί στα γέλια, όχι από κακία, αλλά από διασκέδαση αυτή τη φορά. Ήταν τόσο καλός, που όλος ο κόσμος άρχισε να τον χειροκροτάει όταν έκανε την τελική του υπόκλιση. Το κλοουνάκι-κοριτσάκι ενθουσιασμένο έτρεξε και έδωσε ένα μεγάλο φιλί στον ασπρόμαυρο φίλο του. Άμα θες, θα σου φτιάξω μία στολή πολύχρωμη, την πιο όμορφη του κόσμου, μου έχει μάθει ο μπαμπάς μου. Όμως ο ασπρόμαυρος κλόουν αρνήθηκε. Αυτή τη στολή μου την έφτιαξε η μαμά μου, είπε, και δεν την αποχωρίζομαι για τίποτα στον κόσμο. Και από τότε, έμεινε στο χωριό μαζί με τους άλλους κλόουν και ήταν ο καλύτερος, ο πιο ταλαντούχος, ο μόνος που έκανε τα παιδιά να σκάνε στα γέλια, για ώρες! Η κλοουνοαγελάδα - μαμά πήγε στο χωριό να μείνει μαζί του. Και μετά από κάποια χρόνια, που το κοριτσάκι-κλοουνάκι μεγάλωσε και έγινε μία υπέροχη κλοουνογυναίκα, παντρεύτηκε τον ασπρόμαυρο κλόουν και κάνανε πολλά πολλά κλοουνοαγελαδοασπρομαυροπολυχρωμαπαιδάκια! "

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ! -Άσκηση 2

Ένας όμορφος τρόπος να μάθουμε τα χρώματα. Αφήστε το παιδί να φανταστεί ιστορίες με πχ. μία κόκκινη μπανάνα, ένα κίτρινο μήλο, έναν άσπρο βάτραχο, μία μπλε αγελάδα. Η μπλε αγελάδα μπορεί να πίνει νερό από τη θάλασσα, γι' αυτό να έγινε μπλε. Συνδυάστε το με την άσκηση νούμερο 1. Τι μπορεί να συμβεί σε μία μπλε αγελάδα και ένα ροζ αυγό;

"Φως" και "παπούτσια"

" Ήταν μία φορά ένα παιδί που έβαζε συνεχώς τα παπούτσια του μπαμπά του. Κάποιο βράδυ ο μπαμπάς βαρέθηκε να του παίρνει το παιδί τα παπούτσια, κι έτσι το έβαλε κολλημένο στο φως, αλλά τα μεσάνυχτα έπεσε. Τότε είπε ο μπαμπάς "Τι συμβαίνει, μπήκε κλέφτης;"

Πάει να δει και βλέπει το παιδί στο έδαφος. Το παιδί, όμως, είχε μείνει αναμμένο. Τότε ο μπαμπάς δοκίμασε να του γυρίσει το κεφάλι, αλλά δεν έσβησε, δοκίμασε να του τραβήξει τα αυτιά, αλλά δεν έσβηνε, δοκίμασε να του ζουλήξει τη μύτη, αλλά δεν έσβηνε, δοκίμασε να του τραβήξει τα μαλλιά, αλλά δεν έσβηνε, δοκίμασε να του πιέσει τον αφαλό, αλλά δεν έσβησε, δοκίμασε να του βγάλει τα παπούτσια και τα κατάφερε, το έσβησε. "

Ιστορία παιδιού, από το βιβλίο του Τζάνι Ροντάρι "Γραμματική της φαντασίας - Εισαγωγή στην τέχνη να επινοείς ιστορίες", εκδ. Μεταίχμιο

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ! - Άσκηση 1

Βάλτε στο παιδί δύο λέξεις, ένα "φανταστικό διώνυμο" και καλέστε το να βγάλει μια ιστορία. Χρησιμοποιείστε λέξεις από το καθημερινό μας λεξιλόγιο. Παράδειγμα: "Ρολόι" και "σκούπα". Τι μπορεί να συμβεί;

"Ήτανε μια φορά μια σκούπα κόκκινη που, επειδή δεν πήγαινε στο σχολείο, όπως δεν πηγαίνει καμία σκούπα εξάλλου, βαριόταν πολύ. Όλη μέρα για να μη βαριέται σκούπιζε το σπίτι. Σήκωνε μόνη της τα τραπέζια και τις καρέκλες και έκανε πολλή φασαρία. Το βράδυ, όμως, που όλοι κοιμούνταν, δεν είχε τι να κάνει και καθόταν σε μία γωνία και φύλαγε το σπίτι. Το εκνευριστικό ήταν ότι δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στη δουλειά της, γιατί ένα μεγάλο ρολόι στο μέσο του σαλονιού μέτραγε φωναχτά το χρόνο και έκανε τικ και τακ.

Ένα βράδυ η σκούπα έξαλλη, δεν κρατήθηκε και ρώτησε το ρολόι γιατί δουλεύει μόνο τις νύχτες, μιας και εκείνη δεν το είχε ακούσει ποτέ την ημέρα να κάνει τα τικ και τα τακ του. Εκείνο, ξαναείπε τικ και μετά τακ και δεν της απάντησε. Η σκούπα θύμωσε πάρα πολύ και την επόμενη μέρα, όταν όλοι έλειπαν από το σπίτι, του έδωσε μια στην κεφάλα και το έριξε στο πάτωμα.

-"Τι έκανες;", μουρμούρισε το ρολόι. "Γιατί το έκανες αυτό;"
-"Για να μάθεις να απαντάς όταν σου μιλάνε και να μην κοροϊδεύεις", είπε η σκούπα.

Και τότε το ρολόι της διηγήθηκε ότι δεν επιτρεπόταν να της μιλήσει για να μη χάσει το μέτρημα του χρόνου και ότι αυτό δούλευε μέρα και νύχτα, χωρίς διακοπή ή άλλο διάλειμμα και ότι εκείνη έκανε τόση φασαρία την ημέρα που δεν τον άφηνε να συγκεντρωθεί και ότι πολλές φορές της είχε φωνάξει, για να της πει να κάνει ησυχία, αλλά εκείνη το είχε αγνοήσει και είχε χάσει πολλές φορές το μέτρημα εξαιτίας της. Και ότι τώρα πια, πάει, το χάλασε. Μπορούσε να το σκουπίσει άμα ήθελε και να το πετάξει στα σκουπίδια, αλλά δεν θα μπορούσε να σκουπίσει το χαμένο χρόνο.

Ακούστηκαν κλειδιά στην πόρτα, είχε γυρίσει η οικογένεια. Νόμισαν ότι είχε χαλάσει το καρφάκι και γι' αυτό έπεσε το ρολόι, το πήγαν ένα ταξίδι και το ξαναέφεραν μετά από λίγες ημέρες πιο λαμπερό από ποτέ. Είχε σωθεί. Και η σκούπα, μετανιωμένη, δεν το ξαναενόχλησε ποτέ. Και του έκανε παρέα τις νύχτες κάνοντας και εκείνη τικ - τακ και γελούσανε. Και από τότε το τικ - τακ του ρολογιού το βράδυ ακούγεται πελώριο!"

Ιστορία "Κολλητήρι"